|
غزلی زیبا از دوست بسیار عزیز و نازنیم استاد حسن تقوی مراغه ای که هر کجا هست خدایا سلامت دارش.
می روم تـــــــــــا آشیان بر گنبد میــنـا بســازم سرزمینی پــــــر زمهر از خامه ی رویا بسازم
می روم تـــا برکنـــــــــار ساحل دریای عشقم همچو مجنون بر لب دریا بت لیــــــــلا بسلزم
می روم بر بیستون تــــا همــــــره فرهـاد بیدل از غم و اندوه دل بـــــــزم جنون بر پا بسازم
می روم تا در خور مستـــــــی خود دیوانه آسا دختر رز از شفق وز آسمـــــــــان مینا بسازم
می روم تـا در غـروب خسته ی صحرای قلبم سرخ وش همچونشفق ازاشک خود دریا بسازم
می روم در طور و خود را موسی اندیشه دانم تا مگر بـــــــار دگـــراز شوق خود سینا بسازم
می روم در کعبه تا درد درون بــا کعبه گویـم یا بگیرم کام خود یا خیمه بر صحــــــرا بسازم

|